Ik heb je niet gemist MAMA, MAAR….

"𝗜𝗸 𝗵𝗲𝗯 𝗷𝗲 𝗻𝗶𝗲𝘁 𝗴𝗲𝗺𝗶𝘀𝘁 𝗠𝗮𝗺𝗮, 𝗺𝗮𝗮𝗿 𝗶𝗸 𝗵𝗲𝗯 𝗺𝗲 𝘀𝗼𝗺𝘀 𝘄𝗲𝗹 𝘇𝗼𝗿𝗴𝗲𝗻 𝗴𝗲𝗺𝗮𝗮𝗸𝘁 𝗱𝗮𝘁 𝗲𝗿 𝗺𝗲𝘁 𝗷𝗼𝘂 𝗼𝗼𝗸 𝗶𝗲𝘁𝘀 𝗴𝗲𝗯𝗲𝘂𝗿𝘁 𝗲𝗻 𝗶𝗸 𝗵𝗲𝗹𝗲𝗺𝗮𝗮𝗹 𝗮𝗹𝗹𝗲𝗲𝗻 𝗮𝗰𝗵𝘁𝗲𝗿𝗯𝗹𝗶𝗷𝗳."

Ik was een week in Nederland voor een grote sprekersklus en mijn dochter is hier thuis in Kaapstad gebleven. Ik heb die keuze heel bewust gemaakt omdat zij niet telkens weer '𝘩𝘦𝘵 𝘷𝘦𝘳𝘩𝘢𝘢𝘭 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘮𝘰𝘰𝘳𝘥 𝘰𝘱 𝘱𝘢𝘱𝘢' hoeft te horen en ook omdat ik naast moeder ook ondernemer ben. En dat vraagt iets anders van mij. Een overvolle werkagenda die niet altijd kan meebewegen in de behoeftes van mijn dochter. Zij wil naar de Hema en de Action, terwijl ik afspraken heb met klanten en journalisten.

Fleur bleef thuis en dat betekend dat ik hier dingen op de thuisfront te regelen had. We pas sinds iets meer dan 1 jaar in Kaapstad wonen en ik ben ons sociaal netwerk nog aan het bouwen. Geen ouders die op afroep beschikbaar zijn (beide overleden) en ook verder geen familie hier - dat is dan wel even andere koek.

Drie dagen voor vertrek viel mijn goed doordachte plan wat ik voor onze dochter had door. Ik heb de knoop doorgehakt bij iets dat niet goed voelde, zonder dat ik een andere optie had. In de afgelopen 10 jaar heb ik geleerd om op mijn intituitie te vertrouwen en er consequenties aan te hangen. Niet altijd makkelijk maar ik weet ook dat in het vertrouwen zich een andere optie aandient. En zo ja, een vriendin uit Nederland bood aan om naar Kaapstad te vliegen. Twee dagen laten zaten wij hier samen aan de lunch voordat ik de volgende ochtend vertrok naar Nederland.

Fleur heeft een fantastische week gehad met heel veel speel afspraken bij vriendinnen. Ik kon met een gerust hart gaan, omdat ik wist dat de thuisbasis rustig en liefdevol was ingericht.

Na seven dagen weer veilig thuis

Na zeven dagen was ik weer thuis, Fleur vloog me om de nek en wilde me niet meer loslaten. Deze foto verteld het verhaal - met de pak melk en broodjes die ik al voor ons ontbijt gekocht had, de koffers die nog op straat staan en de chauffeur die vertederd naar ons kijkt. Ik sta in de poort met de bergen achter me en Fleur zegt: "𝘐𝘬 𝘩𝘦𝘣 𝘫𝘦 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘨𝘦𝘮𝘪𝘴𝘵 𝘔𝘢𝘮𝘢, 𝘮𝘢𝘢𝘳 𝘪𝘬 𝘩𝘦𝘣 𝘮𝘦 𝘴𝘰𝘮𝘴 𝘸𝘦𝘭 𝘻𝘰𝘳𝘨𝘦𝘯 𝘨𝘦𝘮𝘢𝘢𝘬𝘵 𝘥𝘢𝘵 𝘦𝘳 𝘮𝘦𝘵 𝘫𝘰𝘶𝘸 𝘰𝘰𝘬 𝘪𝘦𝘵𝘴 𝘨𝘦𝘣𝘦𝘶𝘳𝘵 𝘦𝘯 𝘪𝘬 𝘢𝘭𝘭𝘦𝘦𝘯 𝘢𝘤𝘩𝘵𝘦𝘳 𝘣𝘭𝘪𝘫𝘧." En ik moet toegeven dat die gedachten ook door mijn hoofd gegaan, en ik weet dat elke alleenstaande ouder zich hierin herkend. Ik ben die week net n stukje voorzichtiger auto gereden, niet met 180km/h over de Duits Autobahn. maar 120km/h was ook goed.

Eind deze maand vlieg ik weer eventjes op en neer omdat ik samen met Humberto Tan en Carlijn Vis in De Rode Hoed in Amsterdam sta. Ik reis dan weer alleen omdat de focus op werk ligt en ik daar mijn volle aandacht voor nodig heb.

Hoe ik het dan ga regelen weet ik nog niet, maar heb het vertrouwen dat het precies zo komt zoals het moet zijn.