Voor mij betekent stoppen met iets: kiezen voor iets anders.
Toen ik tien maanden na de moord op mijn man oog in oog stond met de dader, schreeuwde alles in mij: jij gaat mij niet krijgen. Fleur is haar vader al kwijt, zij gaat niet ook nog haar moeder verliezen aan haat. Op dat moment stopte ik met boos zijn en koos ik voor het leven. Niet omdat die boosheid niet terecht was, want dat was ze wel. Maar blijf je erin hangen, dan vreet het je bij levende lijve op.
Kiezen voor het leven betekent niet dat je stopt met rouwen. Rouw en leven bestaan naast elkaar, en je kunt geen stap overslaan, hoe graag je dat soms ook zou willen. Maar juist omdat ik de zwaarte heb gevoeld, ervaar ik de vreugde zoveel dieper, de liefde dieper, en mijn dankbaarheid is next level. Dat ik mag leven!
Die keuze vraagt moed. Weer gaan leven kan voelen als verraad, alsof je de ander loslaat. En het betekent dat alles verandert, en verandering is spannend. Blijven zitten voelt veiliger, ook als het eigenlijk geen leven meer is.
Je zou denken dat je voorzichtig wordt als je man is vermoord. Het tegendeel is waar. Ik wacht niet meer tot, want ik weet niet of er een morgen is. Ik omarm het leven, voor mezelf, voor onze dochter en om mijn man te eren. Want hij zou niets liever willen.
We bewonderen doorzetten en zien stoppen al snel als opgeven.
Maar misschien is stoppen gewoon de andere kant van dezelfde medaille.
Allebei vragen ze moed.
Waar ben jij in blijven hangen, terwijl het leven op je wacht?